به گزارش وب‌دا همدان، مسعود شریفیان در گفتگو با خبرنگار ما با تأکید بر لزوم توجه به سلامت شاغلان، به ویژه مردان، در محیط‌های کاری، گفت: سلامت کار به معنای حذف شرایط زیان‌آور و ایجاد محیطی ایمن است تا فرد بتواند از سلامت جسمی، روانی و اجتماعی مطلوبی برخوردار شود.

وی با اشاره به اینکه شاغلان بسته به نوع فعالیت خود در معرض مخاطرات متعددی قرار دارند، افزود: عوامل فیزیکی، شیمیایی، بیولوژیک و روانی متعددی می‌توانند سلامت نیروی کار را تهدید کنند که کنترل آن‌ها نیازمند رعایت استانداردها و الزامات قانونی است.

کارشناس مسئول سلامت کار معاونت بهداشتی علوم پزشکی همدان در پاسخ به این سوال که چرا آقایان اغلب تا مرز فرسودگی شغلی پیش می‌روند و به سلامت خود توجه نمی‌کنند، به دو عامل مهم اشاره کرد و گفت: بخشی از این مشکل به باورهای فرهنگی بازمی‌گردد؛ آقایان معمولاً به دلیل انگاره‌های مردانگی، ناتوانی و درد را به سختی می‌پذیرند و در مواجهه با مسائل بهداشتی گارد می‌گیرند.

شریفیان ادامه داد: در بازرسی‌های ما، بسیاری از شاغلان می‌گویند سلامتم به خودم مربوط است و واکنش مثبتی به هشدارها نشان نمی‌دهند.

وی عامل دوم را شرایط اقتصادی و ناگزیری شاغلان دانست و افزود: بسیاری از افراد در مشاغل سخت و زیان‌آور فعالیت می‌کنند و علی‌رغم تمایل به رعایت مسائل ایمنی، شرایط محیط کار یا فشار معیشت آن‌ها را مجبور به ادامه کار در شرایط ناایمن می‌کند.

کارشناس مسئول سلامت کار معاونت بهداشتی علوم پزشکی همدان خاطرنشان کرد: حتی افرادی که با ۲۰ سال سابقه در مشاغل سخت بازنشسته می‌شوند، به دلیل نیاز اقتصادی ناچار به ادامه فعالیت در همان شغل یا شغلی دیگر هستند که این امر بیماری‌ها و فرسودگی را در آن‌ها تشدید می‌کند.

شریفیان با اشاره به علائم فرسودگی شغلی در مردان، عنوان کرد: تحت تأثیر قرار گرفتن سلامت روان، اولین نشانه است، فشار کاری منجر به خستگی ممتد، اضطراب و استرس می‌شود و اگر فرد با خودمراقبتی، استراحت کافی، تغذیه مناسب و فعالیت ورزشی این تنش‌ها را خنثی نکند، در درازمدت عواقب جدی‌تری مانند بیماری‌های جسمانی و ناتوانی در انتظارش خواهد بود.

وی نقش کارفرما را در این میان حیاتی دانست و گفت: قانون کار برای مشاغل سخت و زیان‌آور، ساعت کاری کمتر از ۶ ساعت را تعریف کرده است، اما متأسفانه در بسیاری از واحدهای صنعتی شاهد فعالیت ۱۲ ساعته کارگران در همان شرایط سخت هستیم و این وظیفه‌ای است که کارفرما باید حتماً آن را رعایت کند.

کارشناس مسئول سلامت کار معاونت بهداشتی علوم پزشکی همدان با تأکید بر اینکه لازم است فرد پیش از شروع هر کاری، آموزش‌های کافی در مورد ابزار و شرایط خطرناک محیط کار ببیند، تصریح کرد: قانون کار در فصل چهارم به صراحت بحث حفاظت و بهداشت کار را مطرح کرده و وظایفی را بر عهده کارفرما قرار داده است، اما در مشاغلی که فرد خویش‌فرما است، خود او باید این آموزش‌ها را ببیند و رفتارهای ایمن را بشناسد.

شریفیان با رد این باور که حوادث امری اجتناب‌ناپذیر هستند، گفت: به باور کارشناسان ایمنی، ۹۰ درصد حوادث قابل پیشگیری هستند، تجربه نباید منجر به عادی‌سازی خطر شود و این که فردی بگوید ۲۰ سال است این کار را می‌کنم و اتفاقی نیفتاده، دلیل بر ایمن بودن کار نیست چون ممکن است در یک لحظه، حادثه رخ دهد.

وی به موضوع تجهیزات حفاظت فردی پرداخت و افزود: متأسفانه برخی شاغلان، وسایل حفاظتی مانند دستکش، گوشی و عینک را دست و پاگیر می‌دانند و به دلیل تعریق یا کندی کار، از آن‌ها استفاده نمی‌کنند، گاهی نیز علت، غیراستاندارد بودن وسیله‌ای است که کارفرما تهیه کرده است.

کارشناس مسئول سلامت کار معاونت بهداشتی علوم پزشکی همدان ادامه داد: طبق ماده ۹۱ قانون کار، تهیه وسایل ایمنی استاندارد و آموزش نحوه استفاده از آن‌ها بر عهده کارفرما است و کارگر نیز موظف به استفاده صحیح از آن‌ها است.

شریفیان در پایان خاطرنشان کرد: در صورت عدم استفاده کارگر، کارفرما می‌تواند بر اساس آیین‌نامه انضباطی اقدام کند و اداره کار نیز تقصیری متوجه کارفرما نخواهد دانست.